υποκλινόμαστε-στην-αγάπη-ενός-πατέρα-67316

Υποκλινόμαστε στην αγάπη ενός πατέρα: Πήρε αγκαλιά την ανάπηρη κόρη του και πέρασαν μαζί το φαράγγι της Σαμαριάς

Ανάγνωση: 3'

Ο Μανώλης Παπαδάκης είναι από τα Χανιά και μία μέρα συνάντηση έναν πατέρα-πρότυπο. Αγκαλιάζει την κόρη του με ειδικές ανάγκες και διασχίζει ολόκληρο το φαράγγι της Σαμαριάς. Ένα θέαμα που ανατριχιάζει κατέγραψε ο Μανώλης Παπαδάκης ο οποίος στη συνέχεια ανάρτησε στην προσωπικήυ του σελίδα στο Facebook και απέδωσε μία πραγματική ιστορία αγάπης και στοργής ενός πατέρα για την κόρη του. Όλα ξεκίνησαν ότα ο ίδιος περνούσε από το φαράγγι και είδε ένα ασυνήθιστο θέαμα. Έναν άνθρωπο που με πείσμα κουβαλούσε έναν άλλον. Έτσι, πλησίασε για να δει καλύτερα. Η έφηβη κόρη με ειδικές ανάγκες κρεμόταν από πάνω του, σίγουρη για τα βήματα του πατέρα της. Ο λόγος για το ταξίδι αυτό, ήταν το όνειρο της μικρής του κόρης που πάντα ήθελε να διασχίσει το φαράγγι και ο πατέρας της το έκανε πραγματικότητα.

Η σημασία της λέξης “πατέρας”

Διέσχισε το φαράγγι χαμογελώντας και κουβεντιάζοντας μαζί της σε όλη τη διαδρομή. Και το μόνο για το οποίο ζήτησε βοήθεια ήταν για να τους βγάλουν φωτογραφίες. Την ιστορία κατέγραψε ο Μανώλης Παπαδάκης στην ανάρτησή του στο Facebook, όπου ανέβασε και μερικές φωτογραφίες.

Η “μαρτυρία” του Μανώλη Παπαδάκη

Τους συναντήσαμε στον Χριστό.

Ο Χριστός ειναι το τελευταίο πλάτωμα πριν τις σιδερόπορτες.Μια εκκλησία , πολλα δεντρα , ξύλινα τραπέζια, ξύλινα καθίσματα, και πεντακάθαρο νερό πηγής.

Αυτή, κάθονταν πάνω σε ενα τραπέζι και αυτός περιφερόταν στον χώρο σαν να ήθελε να μην “χάσει” το ζέσταμα του.

“Πόση ώρα είναι μέχρι την έξοδο;” με ρώτησε με ξενική προφορά.

¨Μιά ώρα περίπου” του απάντησα.

¨Χώμα η πέτρα:¨

¨Πέτρα…¨

Της έδωσε ενα κομμάτι φρούτο απ αυτό που έτρωγε και εκείνος, λέγοντας οτι καλά θα ήταν να ξεκινήσουν πριν ο ήλιος ανέβει ψηλά.

Μετά της φόρεσε ενα σακίδιο στην πλάτη, την σήκωσε στην δική του πλάτη και ξεκίνησαν.

Στην διαδρομή μιλάγανε για συναισθήματα.Και για παλιές ιστορίες.

Πότε πότε αυτή του έδινε συμβουλές για το πως θα αποφύγει μια πέτρα. Εκείνος τις απέφευγε χαμογελαστός, σαν χορευτής των Μπολσόι, να μην φανεί η προσπάθεια.

Οταν κουράζοταν έβρισκε ενα πεζούλι, την ακουμπούσε μαλακά και της έβγαζε το σακίδιο απο την πλάτη.

Ήρθαν απο Αμερική.

Ο Μανωλης και η κόρη του ήρθαν απο Αμερική για να περάσουν το φαράγγι μαζί.

Κι ας μην εχει υποδομές για Α.Μ.Ε.Α.

Τον ρώτησα αν θέλει κάποια βοήθεια. ¨Φωτογραφίες …¨μου είπε

¨Δεν έχουμε φωτογραφίες μαζί…ετσι που βιάζοντε όλοι να φτάσουν στο τέρμα, δεν προλαβαίνω να το ζητήσω απο κανένα….¨

Φωτογραφίες κάτω από τους τεράστιους βράχους, φωτογραφίες στο ποτάμι, φωτογραφίες στις σιδερόπορτες…. πάντα αγκαλιά …και πάντα χαμογελαστοί.

Μετά, αυτός βρήκε ενα πεζούλι, της φόρεσε αργά το σακίδιο στην πλάτη, την σήκωσε και ….. συνέχισαν την κουβέντα τους .

Καθώς απομακρύνοταν, το φαράγγι πολλαπλασίαζε τις φωνές τους……Τους άκουγα ακόμα κι όταν δεν τους εβλεπα πιά…..

Μία συγκινητική ιστορία για το θάρρος και την θέληση της ψύχης. 

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ