φωτεινό-παράδειγμα-η-δήμητρα-δαμιανο-65045

Φωτεινό παράδειγμα: Η Δήμητρα Δαμιανού έμεινε χήρα με ένα μωρό στα 21 της και πήρε πτυχίο στα 50 συγκινώντας τους πάντες

Ανάγνωση: 9'

Σίγουρα μία γυναίκα που έχει περάσει πολλές δυσκολίες και παρόλα όσα της έχουν συμβεί δεν το έβαλε ποτέ κάτω, αλλά αντίθετα κατάφερε να επιβιώσει, δεν θα περίμενε πως θα μπορούσε να τα καταφέρει στο βαθμό που μπορεί στην προσωπική και επαγγελματική της ζωή. Ο λόγος για την Δήμητρα Δαμιανού, η οποία αν και στα 21 της έμεινε χήρα με ένα μωρό στην αγκαλιά, σήμερα στα 50 της ζει στιγμές ευτυχίας και ως γιαγιά αλλά και ως πτυχιούχος. Διαβάστε παρακάτω την ιστορία της, όπως την περιέγραψε σε συνέντευξη που είχε δώσει.

Η Δήμητρα Δαμιανού μένει κοντά στη Λάρδο, στο χωριό της μητέρας της, όπου ζούνε μαζί. Έχασε τον άνδρα της στα 21 της, με τον οποίο είχαν αποκτήσει ένα παιδί που τότε ήταν μόλις δύο ετών. Σήμερα στα 50 της χρόνια, γιαγιά δύο εγγονιών, πήρε το πτυχίο της από το τμήμα Μεσογειακών Σπουδών, επειδή δεν το ‘βαλε κάτω. Κι αυτό συμβουλεύει τον καθένα: Να μην το βάζει κάτω κανείς! Άλλωστε το πιθανότερο είναι ότι έχει λιγότερες αναποδιές από την ίδια που η ζωή τη χτύπησε αλύπητα, αλλά εκείνη της έβγαλε τη γλώσσα!

Δεύτερη ευκαιρία στη ζωή: “Κι όλα αυτά για μια βόλτα στην πλατεία, της τελευταίας στιγμής”

Η ίδια διηγείται το μοιραίο περιστατικό που οδήγησε τον σύζυγό της να χάσει τόσο άδοξα την ζωή του. Ξεκινάει, λέγοντας: “Το 1991 όταν ήμουν 21 χρονών, γυρίζαμε, νωρίς το βράδυ, πίσω στο σπίτι με τον άντρα μου, με μηχανάκι, ένα 125αράκι. Είχαμε πάει μέχρι την πλατεία που ήταν τ’ άλλα παιδιά της παρέας  και γυρίζαμε στο σπίτι. Ήτανε 14 Μαΐου. Εγώ 21, κι εκείνος 23. Είχαμε ένα κοριτσάκι ήδη, δύο χρονών”.

Στη συνέχεια, αναφέρει: “Ήταν ξαφνική η απόφασή του να πάμε βόλτα εκείνο το βράδυ. Να σκεφτείς είχε αφήσει το μηχανάκι στο σπίτι, στο σημείο που το άφηνε όταν δεν ήταν να το ξαναπιάσει, κι όμως είπε να πάμε στην πλατεία, να βρούμε την υπόλοιπη παρέα. Εκείνοι είχαν δει τα γαϊδούρια που βολτάριζαν στον κεντρικό της Λάρδου, εμείς δεν τα πετύχαμε πηγαίνοντας, κι εκείνοι δεν μας είπαν τίποτα. Στην επιστροφή της βόλτας για το σπίτι, ένα γαϊδούρι πετάχτηκε μπροστά μας. Ο Τίμος, είχε μετωπική με το γαϊδούρι, έσπασε το κουμπί του λαιμού του, κι έμεινε επιτόπου”.

Στο τέλος, καταλήγει: “Εγώ έπεσα, σύρθηκα και μετά δεν θυμάμαι τι έγινε. Ξύπνησα στ’ αυτοκίνητο που με πήγαινε στο νοσοκομείο. Έχανα πάρα πολύ αίμα, το χέρι μου κρατούσε μόνο λίγο από τον ώμο. Αργότερα έμαθα ότι είχαν τρέξει τα παιδιά να μας πουν να προσέχουμε τα γαϊδούρια, είχαν ξεχάσει να μας το πουν νωρίτερα. Δεν πρόλαβαν. Μας έβαλαν και τους δυό στο ίδιο ασθενοφόρο, όταν γύρισα είδα ότι τον είχαν σκεπασμένο μέχρι πάνω με το σεντόνι που είχε κηλίδες αίματος. Κι όλα αυτά για μια βόλτα στην πλατεία, της τελευταίας στιγμής”.

Δεύτερη ευκαιρία στη ζωή: “Για οκτώ χρόνια προσπαθούσα να σώσω το χέρι μου”

Η Δήμητρα Δαμιανού κάνει λόγο και για τη δύσκολη περίοδο που ακολούθησε μετά το ατύχημα: “Με πήγαν με C 130 στην Αθήνα, κι άρχισε το μαρτύριο. Για οκτώ χρόνια έκανα πολυδάπανες εγχειρήσεις για να σώσω το χέρι μου. Με στήριζαν οι γονείς μου, τα πεθερικά μου από άλλο μέρος της Ελλάδας… Χρειάζονταν πολλά λεφτά, έκαναν για εμένα χοροεσπερίδες οι ομογενείς από τον Καναδά και τη Γερμανία, κι έστελναν τα χρήματα… Το παιδί μου μεγάλωνε με τους παππούδες συχνά…  Για οκτώ χρόνια προσπαθούσα να σώσω το χέρι μου, μετά είπα ‘τέλος, ό,τι έγινε, έγινε’.”

Έπειτα, τα λόγια της δείχνουν τη δύναμη και το πείσμα που είχε για να ζήσει: “Την πρώτη φορά έκανα μισή ώρα για να καθαρίσω μία πατάτα. Αλλά ήθελα να τα καταφέρω, είμαι πεισματάρα. Στην αρχή φοβόμουν να οδηγήσω, αλλά τώρα οδηγώ αυτόματο αυτοκίνητο, φτιάχνω μπουκάλια που καλύπτω γύρω-γύρω με σπάγκο, τα βάφω και βάζω πετραδάκια, κάνω πολλές χειροτεχνίες, φτιάχνω γλυκά, κάνω τα πάντα. Η κόρη μου σήμερα είναι 30 χρονών έχει δύο παιδιά, κι επομένως έχω δύο εγγόνια. Από το 2008  εργάζομαι ως διοικητικός στο Δήμο, είμαι στη Λίνδο”.

Δεύτερη ευκαιρία στη ζωή: Τα παιδικά χρόνια στη Γερμανία, η επιστροφή στο σχολείο και οι σπουδές

Η 50χρονη μιλάει σε συνέντευξή της για τα παιδικά της χρόνια στη Γερμανία και την επιστροφή της στην Ελλάδα: “Μεγάλωσα στη Γερμανία, από Ροδίτες γονείς, ο πατέρας μου από τον Αρχάγγελο, η μητέρα μου από Λάρδο-Λάερμα. Στη Γερμανία τελείωσα το σχολείο. Γυρίσαμε στη Ρόδο στα 18 μου. Δεν ήθελα να ‘ρθω, πόλεμο κάναμε στο σπίτι, αλλά εκείνη την εποχή δεν γινόταν να μείνω μόνη μου εκεί και να γυρίσει η οικογένεια. Να σκεφτείς, κινηματογράφο πρώτη φορά πήγα στα 20 μου, στο γαμήλιο ταξίδι με τον άντρα μου όταν τον πήγα στη Γερμανία να του δείξω πού ζούσα μέχρι τότε. Από την ημέρα που ήρθα στην Ελλάδα, τίποτα δεν μου πήγε καλά, μικρές και μεγάλες αναποδιές, όλα πήγαιναν από το κακό στο χειρότερο”.

Ύστερα, ήρθε η απόφαση για να επιστρέψει στο σχολείο και να το τελειώσει: “Σταματώντας τις εγχειρήσεις θέλησα να γραφτώ στο Εσπερινό Αρχαγγέλου. Ήθελα να το κάνω και πιο νωρίς, αλλά πήγαινε η κόρη μου σχολείο εκεί και δεν ήθελα να πηγαίνω μαζί της για να μην αισθάνεται άβολα. Περίμενα να τελειώσει και γράφτηκα. Δεν έχανα μάθημα. Γράφτηκα στην Α΄ Γυμνασίου, αλλά στην πορεία μου είπαν ότι μπορεί να αναγνωριστεί το Γερμανικό σχολείο, κι έτσι μ’ έβαλαν γρήγορα στη Γ’ Γυμνασίου. Τη δεύτερη χρονιά πήγα στο πρωινό, έδωσα εξετάσεις και πήγα στην τελευταία χρονιά του βραδινού. Έτσι έκανα γρήγορα τις τάξεις”.

Όπως αποκαλύπτει, στη συνέχεια, οι εκπαιδευτικοί στο σχολείο της ήταν αυτοί που την συμβούλευσαν να περάσει στο πανεπιστήμιο: “Επειδή ήμουν επιμελής κι είχα καλούς βαθμούς οι καθηγητές μου επέμεναν να δώσω πανελλήνιες εξετάσεις, ήταν σίγουροι ότι θα περνούσα. Έγραψα μαζί με τα παιδιά. Είχα ένα άγχος… Να βλέπεις τα πιτσιρίκια να  ‘ρχονται με άνεση κι εγώ να κοντεύω να σκάσω. Στα μαθηματικά ενώ έπεσαν τα θέματα που διάβασα, ξαφνικά δεν θυμόμουν τίποτα. Επανήλθα λίγη ώρα μετά. Κι όταν αργότερα μου είπαν οι καθηγητές μου να βάλω τους κωδικούς μου, να δω ότι έχω περάσει, λέω ‘αποκλείεται, με κοροϊδεύετε…’! Πέρασα στο Μεσογειακών Σπουδών. Το άργησα λίγο παραπάνω από τα τέσσερα χρόνια το πτυχίο γιατί χρωστούσα τα Τούρκικα. Τα πέρασα όμως”.

Δεύτερη ευκαιρία στη ζωή: Το στοίχημα με την τουρκική γλώσσα και η συμβουλή

Προς το τέλος της συνέντευξής της, η Δήμητρα Δαμιανού αναφέρθηκε στο δύσκολο εγχείρημα να μάθει τουρκικά: “Τα έμαθα. Είμαι πεισματάρα, όταν θέλω κάτι το κάνω, κι αυτό ισχύει για όλους. Στις 24 Ιουλίου παίρνω το πτυχίο μου! Θέλω να πω εδώ ότι ακούω πολλούς που θέλουν να πάνε σχολείο και για τον άλφα ή βήτα λόγο δεν προχωρούν. Μάλιστα εμένα μου λέγανε: ‘σ’ αυτή την ηλικία;’. Τι πειράζει η ηλικία;”

Καταλήγει με μία συμβουλή και στο τραγούδι που την κάνει χαρούμενη. “Να μην το βάζουν κάτω! Εγώ δεν μπορούσα ούτε να ντυθώ, ούτε να κάνω τα αυτονόητα για εμένα. Και μια μέρα είπα ‘θα τα κάνω όλα, τέλος, όλα…'”. Όσο για το αγαπημένο της μουσικό κομμάτι: “‘Αν είσαι ένα αστέρι’ του Βέρτη. Πάντα το όνειρό μου ήταν να είμαι μ’ έναν άνθρωπο, να κρατάμε χεράκι και να πηγαίνουμε. Δεν έγινε αυτό στη ζωή μου, το ‘μαζί για μια ζωή’. Αλλά δεν μπορείς να το βρεις αυτό το πράγμα”. Ο κόσμος, όμως, που έμαθε την ιστορία της, της εύχεται να το πετύχει και αυτό.

Περισσότερες Ειδήσεις σήμερα

Έχε πίστη και όλα θα γίνουν: Η υπομονή φέρνει τη χάρη του Θεού…

Τα 3 είδη της σιωπής: Υπάρχει και η σιωπή που γίνεται κατά Θεό

Η αδελφή Συγκλητική μιλάει για τη ζωή στη μονή Μακελλαριάς- Η καθημερινότητα πάνω στο βράχο

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ